Huilende mensen zet je niet op de foto.

Mensen willen vrolijk en blij op de foto staan. Prima, daar heb ik geen enkel probleem mee. Waar ik wel moeite mee heb is dat veel mensen (en ook fotografen) van mening zijn dat huilende mensen niet op de foto gezet moeten of mogen worden.

Een goede foto straalt bijna altijd een emotie of een gevoel uit. In ons geval is dat meestal de emotie blij, vrolijk, verliefd, moedig of tevreden. Maar verdriet, boosheid, verlegenheid horen toch ook bij het leven wat iemand leeft? Dus waarom is het dat we dat stuk van ons leven liever niet op de foto zetten? Deze emoties heeft iedereen en het is niks om je voor te schamen.

Ik ben bezig om ook richting rouwfotografie, of afscheidsfotografie te gaan. Daar ben ik toevallig mee in aanraking gekomen toen mijn schoonzus een paar maanden geleden geheel onverwachts overleed en mijn zwager en nicht vroegen of ik de uitvaart wilde fotograferen. Ik vond dat spannend en ook best wel moeilijk, omdat het ging om iemand die ik goed kende. Maar ik heb het gedaan en ik heb er zeker geen spijt van.

Op een gegeven moment kwamen er natuurlijk tranen bij de mensen tijdens de uitvaart. En ja, die tranen en bijbehorende mensen heb ik ook op de foto gezet. Ik ben echt niet vlak voor ze gaan staan met mijn camera, maar heb dat op een afstandje gedaan, zonder dat dit direct opgemerkt werd.

Er zijn afscheidsfotografen die op hun site vermelden dat huilende mensen niet door hen gefotografeerd worden, tenminste niet van voren waardoor de tranen zichtbaar zijn. Waarom? Kom je als fotograaf te dichtbij als iemand deze emoties laat zien? En waarom wordt dat zo ervaren? Als je heel blij bent en je wordt op dat moment gefotografeerd, dan wordt dit veelal niet zo ervaren. Zijn we op een bepaalde manier bang voor de ‘negatieve’ emoties? Is dit een taboe? Voelen mensen zich te kwetsbaar als ze huilen of hun verdriet laten zien? Wat jammer, als dat de reden is om niet huilend op de foto gezet te worden. 

Ik denk dat je op een discrete manier verdriet en boosheid ook heel subtiel en mooi op de foto kunt zetten. Zeker bij afscheidsfotografie denk ik dat deze foto’s kunnen bijdragen in het rouwproces. Je bent verdrietig, dat gevoel mag er gewoon zijn. Om jezelf later zo te zien, voelt misschien kwetsbaar, maar geeft wel weer hoe je je op dat moment voelde. En daar is in mijn ogen niks mis mee!

Dus laat de tranen gewoon komen, soms gebeurt dit bijvoorbeeld ook tijdens een loveshoot als er een kwetsbaar moment omhoog komt. Een moment waar de emotie het even overneemt. Ik heb dan echt niet als doel om die ene traan op de foto te zetten, maar vaak geeft dit wel hele pure en (vind ik zelf) mooie plaatjes. Welke emotie je ook voelt, het mag er altijd zijn. Geef de ruimte aan hoe je je voelt, dat lijkt me alleen maar heel erg gezond!