Huilende mensen zet je als afscheidsfotograaf wél op de foto.
Heb je mijn blog van vorig jaar al gelezen? Nee? Lees die dan eerst nog even (klik hier) en lees dan dit blog, want ze hebben heel veel met elkaar te maken.
Op 22 juli 2023 was de uitvaart van mijn zwager die de maandag ervoor overleed aan kanker. Geen leuk, gezellig evenement dus en een uitvaart voor iemand die nog veel te jong was om te overlijden. Maar ja, daar houdt kanker geen rekening mee.
Ik was dit keer dus iemand van de naaste familie en in dit geval niet de afscheidsfotograaf. Laat ik je dit zeggen: ik ben liever de afscheidsfotograaf dan een rouwend familielid! Maar mijn zus had wel een afscheidsfotograaf ingehuurd, vooral omdat haar dochter graag wilde dat de uitvaart op de foto zou komen. En zo kwam ik voor het eerst zelf een afscheidsfotograaf tegen tijdens een uitvaart.
Grietje van der Reijnst van VDR Fotografie was als afscheidsfotograaf aanwezig. Na de uitvaart zocht ik haar even op, want je komt niet iedere dag een collega afscheidsfotograaf tegen. En ik heb haar natuurlijk tijdens de uitvaart ook geobserveerd om te zien hoe zij aan het werk was en welke keuzes zij maakte.
Ik vertelde haar van mijn blog van een jaar geleden en dat ik het fijn vond om te zien dat zij, net als ik, mensen ook huilend op de foto zet. Niet om een sensatiefoto te maken ofzo, maar wel om de emoties van die dag ook een plekje te geven in de reportage. En laten we wel zijn: voor, tijdens en na een uitvaart zien we ook lachen, kleine momenten tussen mensen onderling, zonder dat er direct tranen vloeien. En als je van al die emoties en al die momenten mooie foto’s maakt, dan zul je zien dat een klein deel huilende mensen zal bevatten, maar een groter deel van de foto’s gaat om alles wat er die dag gebeurt.
Ik sta zelf huilend op de foto
Ik heb de foto’s nog niet gezien, maar ik ga er van uit dat ikzelf ook huilend op de foto sta. Want ik hield het echt niet droog tijdens de uitvaart.
Ik moet je eerlijk zeggen: ik heb amper gemerkt dat Grietje als fotograaf aanwezig was. Ze hield een mooie afstand, verplaatste zich bijna onzichtbaar en heeft verschillende hoeken gebruikt om foto’s vanuit te maken. Ik vond het een mooi voorbeeld van hoe het volgens mij moet. Je bent er als fotograaf, maar de mensen moeten je zo min mogelijk opmerken terwijl je wel alles op de foto krijgt. Zo werk ik ook en ik vond het fijn om te zien dat ik niet de enige ben.
Én dat ik ook niet de enige ben die tranen en huilende mensen niet uit de weg gaat om op de foto te zetten. Verdriet is een emotie die er mag zijn, zeker op dit soort momenten. Dus waarom zetten we die niet gewoon op de foto? Waarom lijkt er voor mensen en ook voor sommige afscheidsfotografen nog een taboe op te rusten? Maar goed, als ik daarover begin, dan kun je net zo goed mijn blog van vorig jaar lezen, want dan val ik in herhaling. Ik denk dat ik mijn standpunt al duidelijk heb gemaakt!
Wil jij een afscheidsfotograaf voor een uitvaart boeken?
Woon je in Friesland, dan raad ik je van harte aan om contact op te nemen met Grietje via haar website.
Woon je in Drenthe, Groningen of Overijssel, dan promoot ik natuurlijk ook graag mezelf. Ik heb een aparte site voor afscheidsfotografie, dus bekijk die eens om te zien welke mogelijkheden ik bied.
